O mnie

Tak,  mi także zamarzyła się cyfrowa nieśmiertelność. Mam imię (od dawna, trzeba przyznać), a teraz mam mieć i bloga. Oczywiście, zdaję sobie sprawę, że prawie wszyscy piszą, ale mało kto czyta. Tym niemniej ci, którzy czytają, mają prawo poznać autora. Mam na imię Grzegorz, chociaż rzadko go używałem, podobnie jak moi przyjaciele. Ponad dekadę włóczyłem się po torach północnej Polski. Ot, pewnego letniego dnia postanowiłem, że opiszę kolejowe szlaki. Najpierw te w najbliższej okolicy, a później spróbuję rozejrzeć się także za horyzontem. No i w dniu dzisiejszym mogę pochwalić się zapiskami z ponad pięćdziesięciu linii. Prowadzą one do Szczecina, na Hel, do Piły, Bydgoszczy (to moje rodzinne miasto), przekraczają Wisłę, sięgając Fromborka i Ełku. Podejrzewam, że sieć połączeń w mojej głowie była kopią kolei pruskich z XIX i początków XX wieku. Łącząc pasję podróżniczą i historyczną, gdy można było (czyli na ogół w wakacje, kiedy to włóczęga smakuje najlepiej), wsiadałem do pociągu i ku zdziwieniu kolejarzy oraz współpasażerów skakałem od okna do okna, fotografując charakterystyczne obiekty na szlaku. Na każdej stacji wystawiałem aparat i uwieczniałem wygląd dworców. Zdjęcia są na ogół marnej jakości, ale tak naprawdę kolekcjonowałem wówczas przeżycia. Opisywałem krajobrazy, przyrodę, lokomotywy, wagony, często rozmawiałem z towarzyszami podróży. Wspólnie płakaliśmy nad umierającymi liniami i torami zarastającymi trawą. Ciekawiło mnie życie kolejarzy, więc niektórych z nich odpytywałem na okoliczność  ich pracy. Zapiski, czynione  w podręcznych kalendarzach, układają się niestety przeważnie w  smętną opowieść o ruinie i zaniedbaniu. Kiedy kosmici podbiją Ziemię, znajdą w moich notatkach także charakterystykę dosyć specyficznej nacji, zamieszkującej południowe wybrzeże Morza Bałtyckiego.