Kolej na wiersz. „***(ku głogom i bzom…)”

Chcąc odegnać melancholię smutnej rocznicy, postanowiłem zamieścić tu wiersz, by dać życiu szansę wjechania na inny tor: z przeszłości w przyszłość, choć ta pierwsza już nie istnieje, a druga – wiadomo, no future.

ku  głogom i bzom

 zwoje drutu przepychają 

przez skłębioną rdzę

ten sam urwany komunikat:

uwaga, stacja Skórcz,

wyjechał do was pociąg…

niebo zagląda w dziury

stalowego wiaduktu

i piekło błotniste

ulepione z gliny

dzieląc  życie na części

było  od   jest

a raczej

nie będzie

przemija postać świata

kąśliwy wąż czasu

inną  na się bierze skórę

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *